ساعت نه نیم شب یازده ابان نود و پنج

سلام

باز ازرویی می سازم

از خواست بودن کسی

و چون سقفی در سایه اش می ارامم

و تحمل می کنم درد این خواستن را

بناگاه در می یابم انکه می خواهم از انچه می خواهم تهی است

-یا من تهی می بینمش-

خواستی به یادگار مانده

قلبی زخم خورده

و سایه ای که باز احداث خواهد شد سقفش

برای چه....

دیگر فریب نمی خورد به سادگی ساکن این چار هجره

دیگر بزرگ شده

سنگدل و مشکوک به هر رهگذر

بزرگ